Vrienden van het dienstvak LO&Sport
 
 
 
 


DE LANGE WEG NAAR HAWAÏ

Door: Jeroen Meijer

Laat ik hiermee beginnen; I AM AN IRONMAN! Ik was naar Kalmar gekomen met een doel, kwalificeren voor het WK IRONMAN en als richttijd binnen de 09:00 uur. Op voorhand wist ik dat alles moest kloppen deze dag maar vertrouwen was er zeker wel.

SWIM
De start was prima! Ik wilde graag binnen de 60 minuten zwemmen en met 1:00:44 kwam ik uit het water.
Wel met kleine zorgen aangezien ik al tijdens het zwemmen af en toe wat krampverschijnselen merkte.

Inclusief een sanitaire stop in het Parc Fermé zat ik rond de 3 minuten op de fiets, prima vond ik.

BIKE
Al tijdens de 1e kilometer voelde ik dat het fout zat. Tijdens trainingen heb ik het meerdere keren gehad, in een wedstrijd nog niet en uitgerekend tijdens deze wedstrijd komt de voor mij bekende steek in m’n bil op.

Een blessure die waarschijnlijk voort komt uit m’n eerdere hernia. Voor mij was dit moment eigenlijk direct het bericht dat kwalificatie niet zou gaan gebeuren. Zoals gezegd moest alles deze dag kloppen. Ik heb meteen gas terug genomen en ben een paar kilometer rustig aan gaan fietsen de eerste 5 km fietste ik 32,1 km/u.

Vervolgens heb ik geprobeerd de race weer op te pakken en het leek er even op dat dat ging lukken. Km 5 t/m 10 fietste ik 49,1 km/u (brug af & wind schuin in de rug).
Terug in de race!
Of het door de steek in mn bil kwam of door iets anders weet ik niet maar nog in de 1e 100 km kreeg ik weer kramp. In m’n bovenbenen voor en achter, kuiten, bovenkant rug, schouder, waar niet zou je bijna denken.

Na 120 km kwam ik van het eiland Öland af en was inmiddels ook terug gezakt naar een gemiddelde snelheid van 35,5 km/u. Wat ik op dat moment nog niet wist is dat het hele deelnemersveld het zwaar had. Op het vaste land kwam ik al “krampverdrukkend” langs de mensen menigte waar ook mijn supporters luid stonden aan te moedigen. Ik heb ze helaas niet gezien of gehoord omdat ik met mezelf bezig was.

Daar, na 125 km dacht ik alleen maar “als de kramp maar niet doorzet en hoe ga ik in godsnaam straks nog ruim 42 km hardlopen?!
Met die gedachten ging ik de laatste 55 km in. Een stuk weg met veel klimmen en dalen. Geen bergen maar gewoon heuveltjes die normaal zelfs lekker zijn als afwisseling maar vandaag was het allemaal teveel. Ondertussen draaide ik m’n hoofd nog even naar de zijkant om m’n overschot aan voeding een ander plekje te bieden.

Terwijl ik typ bedenk ik dat ik niet te dramatisch moet gaan schrijven alleen dit is wel wat het is. Wat ik wel helemaal geweldig vind en dat is iets waar ik tijdens de wedstrijd helemaal niet mee bezig ben geweest is dat ik er achteraf achter kwam dat er tientallen mensen de hele dag druk zijn geweest om mij te volgen. Dagelijkse taken zijn uitgesteld, auto’s aan de kant van de weg gezet enz. Echt super bijzonder!!

RUN
Ik plaatste uiteindelijk mijn fiets na een rit van 5 uur en 14 minuten terug in het Parc Fermé. Gezien de omstandigheden had ik hier vrede mee. En nu de marathon! 3 rondjes hobbelen en we zijn klaar! Ik had besloten om de 1e km op rustig en op gevoel te lopen en kijken wat er gebeurt, niets forceren. De 1e km kwam ik door in 4:53 min/km. Aangezien mijn doel op de marathon 4:15 min/km was, was dit natuurlijk verre van goed maar ik kon er als ik eerlijk was ook niet veel meer van verwachten. Toen de 2e en de 3e km ook dicht tegen de 5 minuten aanzaten wist ik ook dat m’n benen niet meer gingen herstellen en ik niet veel meer kon verwachten van het loop onderdeel. Als ik maar in ieder geval binnen de 9:30 uur finish dan is het goed! Dat idee werd al snel bijgesteld naar een PR (ruim onder de 10 uur dus) maar toen ik na 2 rondes en nog 12 km te gaan zelfs de 5 minuut per km niet meer kon volhouden stelde ik met het zelfde gemak mijn doel bij naar finishen!

IRONMAN
En dat heb ik gedaan
ik finishte in 10:05:44 als ik het goed onthouden heb!
Het was dus niet mijn dag en niet mijn race en tóch ben ik trots!
Er is geen enkele seconde geweest dat ik getwijfeld heb of ik de finish zou halen. 100% zeker!

Ondanks dat ik een jaar lang keihard gewerkt heb om deze vorm te bereiken heeft het niet goed uitgepakt. Toch heb ik tijdens mijn race doelen kunnen bijstellen en eruit gehaald wat er in zat en ben ik trots, met een goed gevoel en een verrot lichaam over de finishlijn gekomen terwijl er geroepen werd “ JERON (daar moeten ze op oefenen maar ik vergeef het ze!) YOU AR AN IRONMAN!!!

Voor nu ga ik nog even een paar dagen lekker genieten van de laatste dagen vakantie en daarna plannen maken voor volgend jaar want niet goed = opnieuw! Focus op Hawaii 2018!

Als laatste wil ik een speciale dank uitspreken naar iedereen die me gevolgd heeft, op afstand of aan de zijlijn aangemoedigd en voor alle succeswensen, complimenten enz. Echt bizar hoe dit geleefd heeft, dat had ik nooit verwacht!

IRONWOMAN
En mijn vrouw Krista als laatste. Krista heeft er echt net zo hard voor gewerkt als ik. Maaltijden staan altijd klaar, werk is overgenomen wanneer dit noodzakelijk was, het huis was altijd spik en span en ze heeft er letterlijk alles aan gedaan om mij de ruimte te geven om te trainen! Super dankbaar!!

Publicatiedatum: 22 augustus

Naschrift redactie: in juni hield de redactie een interview met onze sponsor Jeroen Meijer (Invormsport) vanwege de aanloop naar deze wedstrijd. Klik hier om dat alsnog te lezen.