Vrienden van het dienstvak LO&Sport
 
 
 
 


MET DE POLLEPEL GESCHREVEN
DEEL 17 : TOM DUMOULIN


Na de Vuelta van 2015 vind ik het niet zo’n hele grote verrassing meer. Ik had er eigenlijk gewoon een bak met geld op moeten zetten. Vijfhonderd euro dat Tom Dumoulin minimaal twee minuten pakt op die kleine Quintana in de lange tijdrit naar Montefalco. En dat hij een keer aankomst bergop wint. Maar dat heb ik toch maar niet gedaan.

In de Ronde van Spanje kon ik het nog niet geloven. Waar hij het toen vandaan haalde, weet ik echt niet. Wat hij daar allemaal deed in Spanje, weet ik eigenlijk ook niet meer. En wat hij de jaren daarna voor ons nog in petto had en heeft, wilde en wil ik nog steeds eigenlijk niet eens weten.

Ik was met stomheid geslagen. Toen hij in 2015 in etappe twee Quintana loste en bijna beslag wist te leggen op de etappeoverwinning, stond ik al perplex. Toen hij de rode leiderstrui veroverde, stond mijn mond ook al open. Maar toen hij op de vier kilometer lange slotbeklimming in de negende etappe nog steeds met de beste mee omhoog kon, geloofde ik mijn ogen niet! Hij reed weg van Froome, van Quintana en van Valverde. En het is dat Vincenzo Nibali dat jaar iets te lang aan de ploegleidersauto was gaan hangen, maar die had hij er sowieso ook afgereden. Zoals hij dat dit jaar in de Ronde van Italië ook weer aan het doen is.

Toen hij in die negende etappe echter eenmaal ingerekend werd en mijn moeder de opmerking maakte die alleen onwetende moeders die met het wielrennen meekijken kunnen maken, dat hij de etappe toch nog wel kon winnen, verklaarden mijn vader en ik haar voor gek. ‘Nee mam,’ zeiden we allebei een klein beetje geïrriteerd. ‘Dat kan niet! Hij heeft net zijn longen uit zijn lijf gereden en hij wordt nu ingerekend. Rodriguez zit nog best wel fris, dus die zal wel winnen.'

Het eerstvolgende dat gebeurde, was een lossende Rodriguez. ‘O,’ zei ik een beetje verbaasd. ‘Ja dan wint Froome. Duidelijk!’

Het daaropvolgende moment sprong Froome inderdaad weg van Dumoulin en zei ik: ‘Kijk! Zie je nou.’ Maar wat er toen gebeurde, snap ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet. Dumoulin liep terug in op Froome, terwijl dat eigenlijk helemaal niet kon! Maar Christopher kwam niet meer uit het zadel en Tom deed dat juist wel. Uit zenuwen, ongeloof en waarschijnlijk nog heel veel meer, begon ik opeens een klein beetje te lachen. Hij was namelijk dood en begraven, maar op wonderbaarlijke wijze toch weer opgestaan. Froome zou dansen op zijn graf en de etappewinst op Alto de Puig Llorenca aan zijn indrukwekkende erelijst gaan toevoegen. Maar Dumoulin stak zijn arm door de grond, hij pakte de geboren Keniaan bij zijn slanke enkels en hij haalde hem neer. Turbo Tom herrees op zondag 30 augustus uit de dood en mijn moeder had gelijk…

Iedereen weet natuurlijk wat er daarna gebeurde. Hij pakte het rood, hij sloopte iedereen in de tijdrit in Burgos, maar toen hij Madrid al bijna aan kon raken, ging het licht opeens uit. En dan nu. We gaan zo de derde week in met etappes zo zwaar, dat is eigenlijk niet normaal. En Dumoulin heeft nog steeds zijn mooie roze trui aan, die hij na die geweldige tijdrit – hij heeft Matteo Pelucchi zelfs buiten tijd gereden – van twee Italiaanse rondenmissen omgehangen kreeg. En na de inzinking in de Vuelta van 2015 en zijn kapotte pols in Rio de Janeiro afgelopen zomer, houd ik mijn mond maar even dicht. Hoewel ik super veel vertrouwen in hem heb na zijn fantastische etappewinst op Oropa, durf ik het niet meer te zeggen: of hij gaat kraken, het toch haalt of zichzelf (net zoals Steven Kruijswijk vorig jaar) uit stress een sneeuwmuur inrijdt. Ik hoor iedereen om mij heen zeggen dat het dit jaar echt gaat lukken. Vanwege die tweede tijdrit op de laatste dag.

Ik vroeg het gisteren ook nog aan mijn moeder en zij heeft er gelukkig vertrouwen in. Dus misschien kan het dit jaar dan echt bijna niet meer misgaan…!

Publicatiedatum: 22 mei 2017